تعريف تصميم­ گيري، پایان نامه درباره کسب و کار الکترونیکی

دانلود پایان نامه

نظريه تصميم­ گيري

اگر فعاليت‌هاي مختلف مديريت را در نظر بگيريم، به­وضوح مشاهده مي­شود که جوهره تمام آن­ها تصميم­گيري است. تصميم­گيري در اکثر وظايف مديريت از جمله تعيين خط­مشي سازمان، برنامه­ريزي­ها، تدوين اهداف، طراحي، کنترل، ارزيابي و غيره به­نحوي جلوه­گر است (اصغرپور، 1385).

تعريف تصميم­گيري

تصميم­گيري فرآيند يافتن بهترين موقعيت در بين گزينه­هاي موجود است. تقريباً در بيشتر مسائل تصميم­گيري به­علت وجود معيارهاي متعدد، تصميم­گيرنده از نظر ميزان اطمينان به نتايج حاصل از راهکارهاي مختلف اخذ تصميم، دچار مشکل مي­شود. از­اين­رو در اکثر مسائل، تصميم­گيرنده مي­خواهد به بيش از يک هدف در راستاي انتخاب نحوه اجراي فعاليت­ها، دست يابد (Ward & Peppard, 2002).

در تعريفي بسيار ساده، تصميم­گيري عبارتست از انتخاب يک راه از ميان راه‌هاي ممکن مختلف.    همان­طور که از اين تعريف مشخص مي­شود، کار اصلي تصميم­گيرنده دريافت راه­حل‌هاي مختلف و نتايج ناشي از آن­ها و انتخاب بهترين از ميان آن­ها مي­باشد و اگر بتواند اين انتخاب را به نحو درست و مطلوبي انجام دهد، تصميمات وي مؤثر و سازنده خواهد بود (اصغرپور، 1385).

گام‌های فرآیند تصمیم­گیری

به­طور کلی فرآیند تصمیم‌گیری را می­توان شامل مراحل زیر دانست:

  • تشخیص و تعیین مشکل اصلی
  • شناسایی کردن گزینه‌های احتمالی
  • بدست آوردن داده‌های مرتبط
  • ارزیابی گزینه‌ها
  • انتخاب مطلوب­ترین گزینه
  • اجرای آن
  • نظارت کردن بر پیشرفت اجرا در جهت نتیجه مطلوب (Rausch, 2005).

مدل در تصميم­گيري و انواع آن

در اين ميان، استفاده از مدل در تصميم­گيري حايز اهميت است. مدل عبارتست از الگويي که از واقعيت گرفته شده و روابط بين متغيرها را نشان مي­دهد و مي­توان از آن­ها براي پيش­بيني و تصميم­گيري استفاده نمود. تصميم­گيرنده مي­تواند مدلي از سيستم مورد نظر خود ايجاد کند. سپس به کمک آن‌، نتايج مختلفي را که از تصميمات گوناگون حاصل مي­شود، مورد ارزيابي قرار دهد.

از انواع مدل‌ها مي توان به مدل‌هاي کلامي، ترسيمي، تجسمي، رياضي و غيره اشاره نمود؛ در مواردي که نمي­توان مدل‌هاي دقيق علمي پيشنهاد داد، مي­توان از روش­هاي ابتکاري بهره گرفت (اصغرپور، 1385).

شرايط حاکم بر تصميم­گيري

طبقه­بندي شرايط تصميم، کار مدير يا تحليل­گر را در انتخاب مدل‌ها و شيوه‌هاي اخذ تصميم ساده­تر  مي­سازد. از نظر ميزان اطمينان به نتايج حاصل از راهکارهاي مختلف اخذ تصميم، مي­توان آن­ها را در چهار گروه کلي قرار داد (اصغرپور، 1385):

تصميم­گيري تحت شرايط اطمينان

زماني که تصميم­گيرنده با اطمينان کامل مي­داند که نتايج حاصل از هر راهکار چيست و در هر مورد چه اتفاقي خواهد افتاد، او از نظر تصميم­گيري در شرايط اطمينان کامل قرار دارد. در اين حالت داده‌هاي   جمع­آوري شده و اطلاعات توليد شده داراي ضريب اطمينان صد­در­صد هستند (اصغرپور، 1385).

تصميم­گيري تحت شرايط ريسک

وقتي تصميم­گيرنده با اطمينان کامل نمي­داند که نتايج حاصل از هر راهکار چيست ولي احتمال وقوع نتايج آن­ها را مي­داند، او تحت شرايط ريسک يا مخاطره تصميم اتخاذ مي­کند (اصغرپور، 1385).

تصميم­گيري تحت شرايط عدم اطمينان

هنگامي­ که تصميم­گيرنده احتمال وقوع نتايج حاصله از اجراي هر يک از راهکارها را نيز نمي­داند، او در شرايط عدم اطمينان تصميم­گيري مي­کند. در اين شرايط آگاهي اندک است و بيشتر امکان شکست وجود دارد. لذا امر تصميم­گيري در اين موارد بسيار حساس به  ­نظر مي­رسد. تصميم­گيري با علم به اين مطالب مي­تواند از شيوه‌هاي مختلفي کمک بگيرد که از جمله آن­ها مي­توان با روش حد­اکثر حداکثرها، حداقل حداقل‌ها و روش ارزش مورد انتظار اشاره نمود (اصغرپور، 1382).

تصميم­گيري در شرايط فازي

شرايط فازي نوعي از فضاي تصميم­گيري است که داده‌هاي جمع آوري شده به صورت مبهم يا سر­بسته حاصل شده­اند. داده‌هاي مبهم، داده‌هايي هستند که حد و مرز آن­ها مشخص نيست و معمولاً با واژه‌هايي نظير حدوداً و تقريباً همراه هستند. داده‌هاي سر­بسته نيز داده‌هايي هستند که درک آن­ها به کمک يک عبارت توضيحي همراه است. هر دو دسته نا­دقيق تلقي شده و به آن­ها داده­های فازي گفته مي­شود و تصميم­گيري بر اساس اين داده‌ها را تصميم­گيري در شرايط فازي می­گويند (Chen & Klein, 1997).

دانلود پایان نامه
این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.